[[OPEN]]สมัครตัวละครนักเรียน ร.ร.ล.บ. ขั้นที่ 2 - สอบสัมภาษณ์
posted on 07 May 2012 21:33 by kaofhangcsผู้สัมภาษณ์ - ธาราริน วิทยาเลิศ (ซาราห์)
ผู้ถูกสัมภาษณ์ - กร (รุ่น 3), จริงใจ (รุ่น 3), ครูเอม, ลุงบุญ
หมายเหตุ - เครื่องหมายดอกจันท์สีแดง (*) คือจุดที่แก้แล้ว
________________________________________________
"ซาร่าห์ วันนี้พี่มารับช้าหน่อยนะ มีประชุมถึงสี่โมง ประมาณสี่โมงครึ่งคงมาถึงโรงเรียน รอพี่หน่อยนะ"
...อีกแล้วเหรอ?
"อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิ น้องก็รู้ว่าพี่ควบสองกิจการในบริษัทเดียวเลยนะ งานก็ต้องเยอะเป็นสองเท่าสิ"
ก็เห็นแก่เงินอีกนั่นแหละ
"เข้าใจว่าไม่สบายใจ...เอาอย่างนี้ละกัน เสร็จเมื่อไหร่โทรบอกที่เบอร์เคาท์เตอร์เลขาพี่ละกัน จะให้มารับทันทีเลย โอเคนะ?"
"ค่ะ"
"ไม่ต้องกลัวนะ ใจเย็นๆ พูดเท่าที่จะพูดได้ ไม่ต้องฝืนหรอก พี่เอาใจช่วย"
...
"พี่ไปก่อนล่ะ โชคดี"
เมื่อรถยี่ห้อโฟล์คคู่ใจของสองพี่น้องได้หมุนล้อจากไป เธอถอนหายใจยาวด้วยความหน่าย เธอรู้ว่าพี่ชายเธองานเยอะแค่ไหน แต่เธอเข้าใจว่าที่ผ่านมาก็เห็นแก่เงินทั้งนั้น
ดวงตาสีเทากวาดมองไปรอบๆ ก็เห็นทางเข้าห้องประชุมเกี่ยวกับการสอมสัมภาษณ์คราวนี้ คนน้อยกว่าที่คิด เธอคิด แต่ก็ไม่เอะใจอะไรจึงสาวเท้าเพื่อมุ่งหน้าไปยังปลายทาง
ให้ไปสัมภาษณ์คนในโรงเรียน
อะไรกัน แปลกจริง
แล้วฉันจะเริ่มยังไง
แต่ละคน ไว้ใจได้รึเปล่าก็ไม่รู้
ซาร่าห์เริ่มมีสีหน้าที่กังวลมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อรู้ว่ามันไม่ใช่อย่างที่เธอคิด สอบสัมภาษณ์ครั้งนี้เธอต้องปรับความเข้าใจเสียใหม่ ไม่ใช่รอเขามาถามเราแล้วตอบไป แต่คือการเข้าไปถามคนในโรงเรียนนี้ ด้วยความที่เธอไม่ชอบพูดอะไรมาก ประกอบกับเธอไม่ไว้ใจใครง่ายๆ จึงเป็นเรื่องยากสำหรับเธอ
9 นาฬิกา เป็นเวลาที่เธอสังเกตุเห็นที่นาฬิกาของโรงเรียน เธอเข้าใจว่านี่คือเวลาเริ่มแล้ว แต่ก็ยังคิดไม่ออกว่าจะเริ่มที่ไหนดี เธอเริ่มลน ทำอะไรไม่ถูก ก็เลยเดินไปตามทางเท้าของโรงเรียนไปเรื่อยๆ อย่างไร้จุดหมาย สายตามองแต่ที่พื้น ทำยังไงดี...ทำยังไงดี!?
โครม!
"ข...ขอโทษครับ น้องเป็นอะไรมากรึเปล่า!?"
เสียงชายหนุ่มพูดด้วยความตกใจที่ต่างฝ่ายต่างเดินชนกันอย่างแรงจนซาร่าห์ล้มไปข้างหลัง เธอค่อยๆ ลุกขึ้น จัดแจงเนื้อตัวให้กลับมาเรียบร้อยแล้วมองคนข้างหน้าด้วยสายตานิ่งแล้วส่ายหัวเบาๆ เพื่อเป็นการบอกว่า 'ไม่เป็นไร'
"อ...เอ่อ...น้อง...ไม่เป็นอะไรจริงๆนะ?"
สายตาชายหนุ่มเหลือบมองที่ซาร่าห์เป็นพักๆ เหมือนไม่กล้ามองหน้าตรงๆ แต่ในทางกลับกัน ซาร่าห์กลับจ้องที่อกเสื้อที่มีเข็มกลัดของโรงเรียนประดับอยู่ อีกทั้งเครื่องแบบที่กางเกงเป็นสีเขียวที่เป็นสีประจำโรงเรียน* เธอจึงเดินเข้าไปใกล้อีกหนึ่งก้าว แล้วตั้งสติเพื่อที่จะเริ่มทำการสัมภาษณ์ชายหนุ่มผู้นี้
"ขอโทษนะคะ เป็นศิษย์ปัจจุบันที่นี่รึเปล่า?"
"อ่อ...ใช่ครับ"
"ขออนุญาตสัมภาษณ์นะคะ"
พูดจบ เธอหยิบอุปกรณ์ของเธอที่ประกอบไปด้วยปากกาและสมุดโน้ตเล็กๆ ออกมาเตรียมจด
"พี่ชื่ออะไรคะ?"
"นนทกร เอี่ยมสราญวงศ์...ครับ"
เขาพูดด้วยท่าทีที่เขินเล็กน้อย ซาราห์จดเงียบๆ พลางระวังตัวไปด้วย
"พี่นนทกรอยู่ชั้นอะไรคะ?"
"ขึ้น ม.6 ปีนี้ครับ"
เขาตอบคล่องขึ้นเล็กน้อย และในขณะเดียวกันเขาก็สังเกตเห็นท่าทีระแวงที่ปรากฎออกมาจากตัวซาราห์เล็กน้อยจึงทัก
"เอ่อ...น้อง...ไม่เป็นไรนะ?" *
เพียงคำถามนี้ทำให้ซาราห์สะอึกเล็กน้อยที่กรมองออก เธอจึงกลัวขึ้นมาอีกว่าทำให้เขาไม่พอใจแล้วจะเจอเรื่องร้ายๆ อะไรหรือไม่ ทั้งที่จริงไม่มีอะไรเลย เธอพยายามตั้งสติ แต่เธอก็ไม่สามารถปิดบังสายตาแห่งความกลัวได้ กรจึงพูดต่อ
"เอ่อ...น้องไม่ต้องกังวลครับ คือ...พี่ไม่ดุ น้องอยากรู้อะไร ถามมาได้เลย" *
"ค...ค่ะ"
คำพูดของกรทำให้ซาร่าห์รู้สึกผ่อนคลายมาบ้างแต่ยังไม่สามารถวางใจได้อยู่ดี เธอจึงคิดและเลือกถามคำถามที่เป็นกลางที่สุด
"คือ...วิชาที่พี่ชอบคือวิชาอะไรคะ?"
"ก็...ญี่ปุ่น คอม ศิลปะครับ"
เขาตอบในท่าทีที่ดูสบายขึ้น ขัดเขินน้อยลง แต่ซาร่าห์ก็ยังคงไม่สบายใจอยู่ดี
"เอ่อ...แล้วงานอดิเรกล่ะคะ?"
เธอค่อยๆ ถามคำถามที่คิดว่าเป็นกลางออกมาอีกครั้ง
"ก็หลายอย่างอยู่...หลักๆ ก็วาดรูป ถ่ายรูปครับ"
พูดจบเธอก็จดลงไปโดยพยายามที่จะไม่คิดมากเกี่ยวกับท่าทีของกร เธอมองไปที่หน้าของกรเพื่อถามคำถามถัดไป
"พี่เลือกเรียนที่นี่เพราะอะไรคะ"
"คงเพราะเป็นโรงเรียนที่ดีมั้ง"
กรตอบพลางหัวเราะแห้งๆ ด้วยท่าทีที่เขินนิดๆ กลับกันกับซาร่าห์ที่จดเงียบๆ แล้วเธอก็ปิดสมุดลง
"ขอบคุณพี่นนทกรมากค่ะที่ให้ความร่วมมือ"
เธอพูดแล้วไหว้ตามมารยาท แต่ก่อนที่เธอจะทันก้าวเท้าไปที่อื่น กรก็ทักขึ้นมาก่อน
"คือ...เรียก 'พี่กร' ก็ได้ครับ" *
พูดเสร็จก็ยิ้มบางๆ ให้ ส่วนซาร่าห์เริ่มมีความกลัวในรอยยิ้มนั้นที่ดูใจดี แต่เธอไม่สามารถวางใจได้ เธอจึงหลบสายตา โค้งให้เบาๆ แล้วรีบสาวเท้าออกจากบริเวณนั้น
"...ว่าแต่ น้องเขาชื่ออะไรนะ?"
9:03 น.
นนทกร เอี่ยมสราญวงศ์ (กร)
- ม.6 ปีการศึกษา 55
- ชอบวิชาภาษาญี่ปุ่น คอม ศิลปะ
- งานอดิเรก วาดรูป ถ่ายรูป
- เข้าโรงเรียนนี้เพราะเป็นโรงเรียนที่ดี
- ดูใจดี
- เหมือนจะขี้อาย
โอ๊ย... ยากอ่ะ ไม่ไหวแล้ว
แค่พี่คนแรก หน้าตาดูใจดี แต่ใช่จะไว้ใจได้ที่ไหน
ที่จริงอาจจะแฝงความน่ากลัวไว้ก็ได้
แล้วเมื่อกี้ เราทำอะไรให้พี่ไม่พอใจรึเปล่า?
ไม่พอใจ เราต้องถูกมองว่าไม่ดีแหงๆ
หัวสมองเธอมีแต่ความคิดลบๆ เต็มไปหมด แค่คนแรกเธอก็เหนื่อยเหมือนสู้กับตัวอะไรซักอย่างมาทั้งวันแล้วทั้งๆ ที่ตอนนี้มันก็แค่สิบโมง เธอนั่งที่ใต้ตึกเรียน มือข้างหนึ่งกุมหัว ดวงตาเธอเหมือนกับจะร้องไห้ได้ตลอดเวลา เธอสับสนว่าจะทำยังไงดี คิดไม่ออก เธอก็เริ่มโทษตัวเองแล้วเริ่มรำพึงถึงพ่อแม่ของเธอ
เรามันไม่ดีนี่นา
ก็เป็นคนอย่างนี้ ใครจะไปชอบ
อะไรก็ไม่รู้ เครียดอะไรก็ไม่รู้
อมทุกข์ ระแวงไปทั่ว
เขาอาจจะไม่มีอะไรก็ได้
โอ๊ย...
พ่อ แม่ หนูจะทำยังไงดี?
"เธอๆ เป็นอะไรรึเปล่า ปวดหัวหรอ?"
ซาร่าห์หยุดความคิดทุกอย่างแล้วมองไปยังต้นเสียง เป็นหญิงสาวผมสั้นหน้าตาร่าเริงสดใสกำลังมองมาทางเธอด้วยความสงสัย เธอสังเกตเห็นเข็มกลัดตรงโรงเรียนที่อกเสื้อเธอคนนี้เช่นกัน เธอจึงลุกขึ้นแล้วไหว้สวัสดีโดยพยายามที่จะไม่ออกอาการให้อีกฝ่ายรู้สึกรำคาญใจเหมือนที่เธอทำกับกร
"เด็กสมัครสอบเหรอ? ไม่มีเข็มโรงเรียน"
"ค่ะ"
เธอตอบด้วยน้ำเสียงเย็นเชียบ แต่มีความนอบน้อมออกมาบ้างแล้ว
"ดีจัง น้องชื่ออะไรเหรอจ๊ะ?"
เธอคนนั้นเดินเข้าใกล้ขึ้นอีกนิดเพื่อที่จะคุยได้สะดวก แล้วยิ้มกว้าง
"ซ... ซาร่าห์... ธาราริน วิทยาเลิศ ...ค่ะ"
"พี่ชื่อจริงใจ ทองแท้นะ เรียกพี่ว่าจริงใจก็พอ แล้วพี่ก็กำลังจะขึ้น ม.6 จ้ะ*"
จริงใจย้ายไปนั่งที่ใต้ตึกใกล้ๆ กับที่ซาร่าห์นั่งเมื่อก่อนหน้านี้
"มานั่งก่อนสิ ยืนนานๆ เมื่อยแย่" *
เธอพูดพลางเอามือตบเบาๆ ที่ข้างๆ ตัว ซาร่าห์จึงเข้าไปนั่งแต่โดยดี แต่ยังคงรักษาระยะห่างที่เธอคิดว่าปลอดภัย
"แล้วน้องจะสัมภาษณ์พี่รึเปล่าจ๊ะ" *
"...ค่ะ รบกวนหน่อยนะคะ" *
"ไม่ต้องเกรงใจกันขนาดนั้นหรอกจ้า ว่าแต่ เมื่อกี้เป็นอะไรถึงปวดหัวจ๊ะ?"
"ป...เปล่าค่ะ"
"อ้าว* เหรอ? พี่ก็นึกว่าน้องปวดหัวซะอีก"
จริงใจทำหน้างงๆ และก็กลับยิ้มอีกเหมือนเดิม
"อยากจะถามอะไรพี่ ว่ามาเลยจ้ะ"
"พี่จริงใจชอบวิชาอะไรคะ?"
เธอถามและมองไปที่ใบหน้าของจริงใจตลอด ยิ่งยิ้มง่ายยิ่งต้องระวัง เธอคิด แต่เธอก็อดอิจฉาไม่ได้อยู่ดีที่เห็นอีกฝ่ายมีหลายๆ อย่างคล้ายกับเธอเมื่อก่อน
"ภาษาไทย สังคม ดนตรี ศิลปะ พละ"
จริงใจตอบทันทีครบเซ็ต
"วิชาพวกนี้พี่ชอบมากๆ เลยนะขอบอก สนุกจะตาย ไม่ต้องเครียดอีก ยิ่งพวกสังคม ไทย เรื่องเล่าอะไรๆ น่าฟังเยอะมากเลยนะ เรียนไม่เคยเบื่อเลย แต่ละคาบแทบจะไม่ซ้ำกันเลยก็เพราะเรื่องมันเยอะนี่แหละ ฮะๆ"
"ค...ค่ะ"
เธอค่อยๆ จดลงสมุดให้ได้มากที่สุด เธอทำอะไรไม่ถูกเลยกับจริงใจเพราะเธอพูดมากจนเธอแทบจะแทรกคำถามต่อไม่ทัน ในขณะที่อีกฝ่ายกำลังพูดมากได้ที่ เธอก็หาจังหวะแทรกคำถามได้
"งานอดิเรกล่ะคะ?"
"งานอดิเรก? เยอะจ้า จริงๆ เยอะที่ว่าก็ไม่เยอะหรอก ก็ดูทีวี อ่านการ์ตูน ปั่นจักรยาน ที่สำคัญก็สะสมของน้องกระต่ายเยอะๆ นี่น้องซาร่าห์รู้มั้ย? กระต่ายเนี่ยน่ารักที่สุดเลยนะ! หูสองข้างยาวๆ หางเป็นจุกเล็กๆ ข้างหลัง ตัวกลมๆ ป้อมๆ ขนปุยๆ น่ารักมาก! เห็นแล้วน่ากอดน่าเลี้ยงมากเลยล่ะ ถึงแม้ว่าพวกของที่เขาทำออกมาจะไม่เหมือนกระต่ายตัวจริงแต่ก็น่ารักอยู่ดีนะ ดูหน้าตามันสิ มัน..."
"พ...พี่จริงใจคะ?...พี่จริงใจ..."
เธอแทบจะสลบกับคำพูดรัวราวกับปืนกลของจริงใจ มันเยอะมากจนเธอแทบจดไม่ทัน ก็เลยได้แต่จดโดยย่อ แล้วรีบหยุดจริงใจไว้เพื่อที่จะสามารถไปยังคำถามต่อไปได้โดยไม่เสียเวลา
"...อะไรเหรอจ๊ะ ถ้าเรื่องของสะสมน้องกระต่ายซื้อได้ที่ไหนบ้างละก็..."
"ม...ไม่ใช่ค่ะ คือจะขออนุญาตถามข้อต่อไปแล้วนะคะ"
ซาราห์ไม่รู้ว่าเธอทำถูกหรือไม่ แต่อย่างน้อยก็น่าจะเป็นการดึงจริงใจสู่คำถามต่อไปได้
"อ้อ จ้ะ* ถามมาเลยจ้า"
จริงใจยังคงยิ้มแป้นด้วยความร่าเริงเหมือนเดิม
"เหตุผลที่เข้าเรียนที่นี่ค่ะ"
ซาราห์ถาม สีหน้าเธอตื่นๆ เล็กน้อยเพราะเมื่อกี้อีกฝ่ายพูดมากเสียจนเธอแทบจะตั้งตัวอะไรไม่ทันเลย
"ก็เห็นเป็นโรงเรียนที่ดีนะ คนดีๆ เยอะแยะเลย แล้วก็จริงอย่างที่พี่คิด เข้ามาเจอเพื่อนใหม่เยอะแยะ เมาท์ได้ทั้งนั้นเลย ส่วนใหญ่นิสัยน่ารักๆ ทั้งนั้น บางคนก็กินเก่งไปหน่อย แล้วก็..."
"ขอบคุณค่ะพี่จริงใจ"
ซาราห์รีบตัดบทก่อนที่จริงใจจะพูดยาวกว่านี้ เธอไม่ต้องการเสียเวลามากเพราะเวลาในการขอสัมภาษณ์มีเพียง 30 นาทีเท่านั้น
"อ้าว พอแล้วเหรอ แค่นี้ไม่พอหรอก ไหนๆ มีคำถามอีกมั้ย?"
จริงใจพูดเหมือนกับจะให้ซาราห์อยู่ต่อ แต่เธอไม่ต้องการแล้ว อีกอย่าง ยิ่งอยู่นานๆ เธอยิ่งกลัวว่าจะทำอะไรให้จริงใจไม่พอใจหรือจะเจออะไรร้ายๆ เธอจึงโค้งขอบคุณอีกครั้ง แล้วรีบเดินจ้ำอ้าวออกไปทันที
"น้องซาราห์เค้ารีบอะไรของเค้าน้า...?"
10:07 น.
จริงใจ ทองแท้ (จริงใจ)
- ม.6 ปีการศึกษา 55
- ชอบวิชาภาษาไทย สังดม ดนตรี ศิลปะ พละ
- งานอดิเรก อ่านการ์ตูน ดูทีวี ปั่นจักรยาน
- ชอบสะสมของเกี่ยวกับกระต่ายมาก
- เข้าเรียนเพราะเป็นโรงเรียนที่ดี เพื่อนนิสัยน่ารัก
- พูดมากที่สุด
หลังจากที่เธอรอดพ้นจากคำพูดที่มากและเร็วราวกับปืนกลของจริงใจแล้ว เธอจึงเข้าไปที่อาคาร แล้วเดินขึ้นไปยังห้องสมุดที่เธอเดินผ่านเพื่อไปประชุมเมื่อเช้านี้ เมื่อเธอกำลังจะนั่งลงเพื่อพักผ่อนแล้วเรียบเรียงบันทึกสัมภาษณ์ เธอก็สังเกตเห็นผู้หญิงใส่แว่นคนหนึ่งยิ้มให้ แล้วเข้ามาทักถามเธอว่า
"ตรงนี้ว่างมั้ยคะ*?"
"ค...ค่ะ"
ซาร่าห์มีท่าทีที่ตื่นๆ เล็กน้อยเพราะอยู่ๆ ก็มีคนมาทัก แต่เธอก็ตอบอย่างนอบน้อมที่แฝงความระวังตัวเล็กน้อย
"ครูขอนั่งตรงนี้นะคะ*"
"ได้ค่ะ"
เอ๊ะ? เมื่อกี้ป้าเขาเรียกตัวเองว่าครู
และท่าทางก็เหมือนคุ้นเคยกับโรงเรียนมาก
ท่าทาจะเป็นครูโรงเรียนนี้แหละ
คิดจบ เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเป็นการเตรียมตัวเตรียมใจ แล้วเริ่มด้วยคำถามตามมารยาทอย่าง
"ครูคือครูของโรงเรียนนี้รึเปล่าคะ?"
"ค่ะ* แล้วหนูเป็นเด็กใหม่ใช่มั้ย?"
"อะ...ค่ะ...หนูขออนุญาตสัมภาษณ์ครูนะคะ"
"ได้ค่ะ*"
ซาร่าห์ชะงักเล็กน้อยที่ครูให้สัมภาษณ์ได้อย่างง่ายดายขนาดนี้ แต่ก็ทำให้เธอสบายใจขึ้นเล็กน้อยว่าเธอคงไม่ทำอะไรให้ครูไม่ชอบหรือไม่สบายใจ เธอจึงแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่ไม่ตื่นเต้นมากนัก
"หนูชื่อธาราริน วิทยาเลิศ ชื่อเล่นว่าซาร่าห์ค่ะ"
"ครูชื่อครูเอม เอมิกา เจนภพ อาเมะมิยะ สอนวิชาภาษาสเปนค่ะ*"
"ภาษาสเปน?"
เธอออกอาการเหมือนพอใจเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าครูเอมก็พูดภาษาสเปนได้ เพราะเธอเองก็พอพูดได้เช่นกัน เมื่อพอใจจนพอเป็นพิธี เธอจึงกลับเข้าสู่โหมดเดิมแล้วถามคำถามต่อไป
"สิ่งที่ครูชอบมีอะไรบ้างคะ?"
"อืม... ก็มีเยอะแยะนะคะธาราริน ก็มี..." *
...เราถามกว้างไปเหรอ?...แย่จัง ทำครูเขาลำบากใจแน่ๆ เรา...
เธอคิดด้วยความรู้สึกไม่ดีที่เผลอถามอะไรไม่คิดให้รอบคอบก่อน ทั้งๆ ที่มันก็ไม่ใช่เรื่องผิดปกติ ด้วยอาการที่แสดงออกมาของซาร่าห์ ทำให้ครูเอมดูออกและต้องหยุดตอบคำถามแล้วทักด้วยสีหน้ากังวล*
"หนูไม่ต้องคิดมากขนาดนั้นก็ได้ค่ะ* ครูไม่ทำอะไรหนูหรอก ใจเย็นๆ นะคะ*"
ครูเอมยิ้มให้อย่างใจดีทำให้ซาร่าห์พอมีกำลังใจขึ้นมาบ้างถึงแม้จะยังระแวงอยู่บ้างก็ตาม
"ขนมที่ครูชอบค่ะ"
"ครูชอบขนมไทยค่ะ* หลายอย่าง แต่ถ้าชอบจริงๆ ก็กล้วยบวดชีค่ะ*"
เธอจดลงสมุดเงียบๆ แล้วมองไปยังครูเอมอีกครั้งพลางคิดถึงคำถามที่จะถามต่อไปและไม่รบกวนทำให้ครูเอมรู้สึกไม่ดี ทำให้เธอเผลอทำหน้าตาที่เครียดๆ ออกไป จนครูเอมต้องยิ้มบางๆ ให้กำลังใจ* แล้วทักเธออีกครั้ง
"สอบสัมภาษณ์ของโรงเรียนลูกบาศก์ ไม่จริงจังมากขนาดนั้นหรอกค่ะ*ธาราริน"
"อ๊ะ"
ซาร่าห์สะดุ้งเล็กน้อย เพราะคำพูดของครูเอมปลุกเธอออกจากวังวนแห่งความเครียด
"ถึงจะเป็นสอบสัมภาษณ์ แต่โรงเรียนก็ไม่ได้ให้แบบฟอร์มที่แน่นอนให้หนูนะคะ* เพราะฉะนั้น อยากถามอะไรก็สามารถถามได้ตามสบายเลยค่ะ*"
ครูเอมยิ้มให้แล้วลูบไหล่ซาร่าห์เบาๆ เธอตกใจเล็กน้อยที่ถูกสัมผัสตัว จึงหลบสายตาแล้วเกร็งเพราะความไม่คุ้นชินและระแวง อีกอย่าง เธอรู้สึกไม่ดีแล้วด้วยที่แสดงท่าทีเครียดๆ ออกไปจนเป็นที่สังเกต
"ทำตัวสบายๆ เถอะค่ะ* ครูไม่ดุหนูหรอก"
"ค่ะ"
หน้าตาเธอเหมือนจะร้องไห้ แต่เธอก็เก็บไว้ แล้วถามคำถามต่อไป
"งานอดิเรกค่ะ"
"ครูชอบทำสวนค่ะ ไม่ว่าจะปลูกต้นไม้หรือดอกไม้ มันทำให้ครูรู้สึกสดชื่นดีน่ะค่ะ ดอกไม้เองก็มีกลิ่นหอม รู้สึกสบายใจ แล้วครูก็ชอบทำงานเย็บปักด้วยค่ะ* แล้ว...เลี้ยงลูกนี่ถือว่าเป็นงานอดิเรกด้วยรึเปล่าคะ?"
ใบหน้าของครูเอมเผยรอยยิ้มที่อิ่มใจออกมา ส่วนซาร่าห์ก็จดตามปกติ แต่พอพูดถึงเด็กๆ เธอเองก็อดที่จะไม่รู้ไม่ได้ จึงหลุดปากถามไป
"ครูมีลูกแล้วเหรอคะ? กี่คน?"
"มีสองคนแล้วค่ะ* เป็นลูกแฝดทั้งคู่เลยค่ะ" *
เธอจดลงสมุดเงียบๆ ที่จริงเธอเองก็ชอบเด็กๆ แต่ไม่มีโอกาสได้เจอ จากที่เธอได้ไปอ่านหนังสือโซนเด็กๆ เธอจึงชอบเด็กๆ เพราะมีความสดใสน่ารักที่เธอไม่มี
"ครูตัดสินใจมาสอนที่นี่เพราะอะไรคะ?"
"อืม...ก็เห็นว่าสภาพแวดล้อมที่นี่ดีนะคะ* แล้วจากที่ครูทำงานมา เด็กๆ ก็น่ารักดี ครูท่านอื่นๆ ก็ดีกับครูมาก ครูชอบโรงเรียนนี้ตรงนี้ค่ะ*"
"ค่ะ"
ในขณะที่เธอกำลังจดลงไปแล้วกำลังจะกล่าวจบการสัมภาษณ์ ครูเอมก็ถามเธอกลับ
"ครูจะขอถามหนูหน่อย ได้มั้ยคะ*?"
"ค...ค่ะ"
เธอตอบแบบงงๆ แต่ก็ตกลง ถึงแม้เธอจะเริ่มกลัวนิดหน่อยเพราะเธอรู้สึกเหมือนถูกรุกล้ำ
"ที่ธารารินเลือกสอบเข้าที่นี่ มีเหตุผลอะไรรึเปล่าคะ*"
เธอนั่งคิดนิ่งๆ ซักครู่หนึ่ง อยากจะตอบให้สวยหรูแต่ก็เหมือนโกหก เธอคิด เธอจึงตอบไปตามตรง
"คือ...พี่ชายขอให้หนูสอบเข้าที่นี่...ค่ะ..."
เป็นความจริงที่ไม่ค่อยน่าให้อภัยนะ เธอคิด เธอนั่งรอนิ่งซักพักเพื่อรอจังหวะกล่าวลา
"เหรอคะ* งั้นครูขออวยพรให้ธารารินสอบผ่านเข้าโรงเรียนนี้ได้นะคะ* หนูเป็นเด็กดี ทำได้แน่นอน ครูเอาใจช่วย"
ซาร่าห์เงยหน้ามองครูเอมด้วยท่าทางที่ประหลาดใจ แต่ด้วยคำพูดของครูเอม ก็ทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นมาไม่น้อย
"ครูเอมิกา*คะ ขอบคุณที่ให้สัมภาษณ์มากนะคะ"
"ยินดีค่ะ* หนูจะไปสัมภาษณ์คนอื่นต่อใช่มั้ยคะ*?"
"ค่ะ"
"เหลือตำแหน่งไหนเอ่ย?"
"...บุคลากรพิเศษ..."
"งั้นครูจะแนะนำเป็นลุงบุญนะคะ* หาตัวง่ายหน่อย ลุงเขาจะอยู่แถวๆ ลานจอดรถ มองจากระเบียงออกไปก็เห็นค่ะ*"
"ค่ะ"
"จะออกไปเลยรึเปล่าคะ*? เดี๋ยวครูออกไปส่งถึงหน้าห้องสมุด แล้วครูจะชี้ให้ดูนะว่าลุงบุญอยู่ตรงไหน"
ทั้งคู่ลุกออกจากโต๊ะพร้อมกัน แต่ในขณะที่กำลังจะเดินออกจากห้องสมุดด้วยกัน ครูเอมก็สะดุดล้มลงเพราะเหยียบกระโปรงตัวเอง
"ว้าย!!!"
โครม!!!
"ครูเอมิกา*คะ"
ซาร่าห์เข้าไปช่วยพยุงครูเอมให้ลุกขึ้นยืน
"ขอบคุณมากนะคะ*ธาราริน"
"ยินดีค่ะ"
"ขอโทษด้วยนะคะ*ที่ทำให้ลำบาก ครูก็เป็นอย่างนี้แหละค่ะ* ซุ่มซ่ามประจำ"
"ไม่เป็นไรค่ะ"
หลังจากครูเอมจัดแจงตัวเองเสร็จ ครูเอมก็ออกมาพาซาร่าห์มาดูลานจอดรถ พร้อมชี้ให้ดูว่าลุงบุญที่ครูเอมพูดถึงอยู่ตรงไหน เสร็จแล้วซาร่าห์ก็กล่าวขอบคุณด้วยความเกรงใจสุดๆ แล้วรีบลงไปสัมภาษณ์คนสุดท้ายให้เสร็จไวๆ เธอจะได้กินข้าว แล้วก็กลับบ้าน
11:42 น.
เอมิกา เจนภพ อาเมะมิยะ (ครูเอม)
- สอนวิชาสเปน
- ชอบขนมไทย กล้วยบวชชี
- ทำสวน งานฝีมือ เลี้ยงลูก (แฝดสองคน)
- สอนที่นี่เพราะสภาพแวดล้อมดี เด็กน่ารัก
- อวยพรให้เรา
- ใส่กระโปรงยาวมาก
- ซุ่มซ่าม
เธอวิ่งลงมาไปยังลานจอดรถ เพื่อให้ทันก่อนที่ลุงบุญจะไปที่อื่นเสียก่อน เธอวิ่งเข้าไปถึงลุงแล้วก็หอบด้วยความเหนื่อย ทั้งๆ ที่ร่ายกายจะผอมไปแต่ก็ยังแข็งแรงดี แต่เธอก็ไม่ถนัดกับการวิ่งกลางแดดนัก ในขณะที่เธอกำลังพักให้ร่างกายเย็นลง เธอมองซ้ายขวาก็เห็นลุงบุญเอาขวดน้ำเย็นมายื่นให้
"วิ่งมาเหนื่อยๆ กินน้ำเย็นซะหน่อยนะครับ"
เธอมองเงียบๆ ปนตกใจเล็กน้อยที่อยู่ๆ ลุงบุญก็เข้ามาหาทันที* แล้วรับน้ำพร้อมกับของคุณ เธอค่อยๆ จิบน้ำพลางหยิบสมุดขึ้นมาเตรียมจดสัมภาษณ์ ดูเหมือนลุงบุญจะดูออกว่าเธอเป็นนักเรียนใหม่ ลุงจึงทักทันทีไม่รีรอ
"หนูเป็นเด็กใหม่มาสอบสัมภาษณ์ใช่มั้ย? มาๆ มานั่งใต้ต้นไม้กับผมก่อน พักให้หายเหนื่อยแล้วก็ถามผม*ได้ตามสบายนะ"
"ค่ะ"
ลุงบุญพาเธอไปนั่งใต้ต้นไม้ข้างๆ ลานจอดรถ แล้วเธอก็นั่งพักซักพัก เมื่อเธอพอหายเหนื่อยดีแล้ว เธอจึงวางขวดน้ำ แล้วแนะนำตัวเองทันที
"หนูชื่อซาราห์ ธาราริน วิทยาเลิศค่ะ คือ...ลุงชื่ออะไรคะ"
"บุญมี ไผ่นวล เรียกผมว่าลุงบุญได้นะ"
เธอจดลงสมุดเงียบๆ
"ค่ะ...ลุงบุญมีหน้าที่อะไรในโรงเรียนคะ?"
"เป็นคนขับรถของโรงเรียนครับ ส่งได้ทุกกรณี ไม่ว่าจะเป็นทัศนศึกษา รับเด็กจากปากทางมาส่งที่โรงเรียน หรือส่งไปโรงพยาบาลได้หมดครับ"
"ค่ะ"
เธอจดลงสมุดเงียบๆ แต่เธอก็แอบกลัวๆ เล็กน้อย เพราะท่าทีที่ทำให้เธอเห็นครั้งแรกด้วยการเข้ามาให้น้ำเธอหลังจากเจอกันครั้งแรกทันทีนั้น*มันทำให้เธอเสียขวัญไม่น้อยเลยทีเดียว
"เอ่อ... สิ่งที่ลุงชอบ...มีอะไรบ้างคะ?" *
"สิ่งที่ชอบ...ผมรักรถมากๆ นะ เห็นมันเสียๆ หายๆ เปื้อนอะไรนิดหน่อย มันอดไม่ได้ที่จะซ่อมหรือทำความสะอาดมัน เพราะฉะนั้นนะ งานอดิเรกของผมก็ซ่อมรถ ทำความสะอาดนั่นแหละครับ"
"ค่ะ"
ราวกับลุงบุญรู้ใจซาราห์ ลุงตอบครบทั้งสองคำถามที่เธอต้องการ เธอจึงรู้สึกว่าน่าจะรอดผ่านไปได้ไวอีกนิด ก็เลยรีบถามคำถามสุดท้ายไป
"เอ่อ...ลุงคะ ลุงมาทำงานที่นี่เพราะอะไรคะ?"
"ก็คุณนายที่บ้านพามาสมัครทำงานที่นี่ครับ คุณนายที่บ้าน*บอกว่างานเดิมมันอันตราย สงสัยจะเป็นห่วงผมกระมัง" *
"เอ่อ...ค่ะ"
ลุงบุญพูดพร้อมยิ้ม ซาราห์รีบจดและปิดสมุดลง เธอมองหน้าลุงบุญอีกครั้งและกล่าวขอบคุณ ลุงบุญยิ้มใจดีให้ แต่ยิ่งทำให้ซาราห์กลัว *
"ค...ค่ะ ถ้างั้น หนูขอขอบคุณลุงมากนะคะ สวัสดีค่ะ"
"ครับ ยินดี ยังไงก็ขอให้หนูสอบติดนะ"
ในขณะที่เธอกำลังจะเดินออกจากบริเวณนั้น เธอก็ได้ยินเสียงลุงบุญพูดพึมพำเบาๆ ซึ่งเธอจับใจความไม่ได้ แต่ได้ยินคำว่า "หวย" เป็นหลัก เมื่อเธอหันไปมอง เธอก็เห็นลุงบุญกำลังดูที่ใบหวยพร้อมด้วยใบหน้าตึงเครียดราวกับลุ้นอะไรบางอย่างสุดๆ เธอยิ่งรู้สึกกลัวยิ่งกว่าเดิมจึงรีบวิ่งหนีไป *
12:11 น.
บุญมี ไผ่นวล (ลุงบุญ)
- เป็นคนขับรถ
- ชอบรถ
- งานอดิเรก ซ่อมรถ ดูแลรถ
- เข้ามาทำงานที่นี่เพราะคุณนายที่บ้าน(?)บอกว่างานเก่าอันตราย *
- เหมือนจะจริงจังและบ้ากับหวยมาก *
หิว...
ไปหาอะไรกิน แล้วกลับบ้านดีกว่า
ว่าแต่ลุงบุญน่ากลัวนะ...
________________________________________________
แก้ไขครั้งที่ 1: ตามคอมเมนท์ของ ผปค.เมย์ (#1) (9 May 2012 - ??:?? น.)
- ปรับให้จริงใจถามซาราห์ก่อนที่จะให้สัมภาษณ์
แก้ไขครั้งที่ 2: ตามคอมเมนท์ของ ผปค.กร (#2) (9 May 2012 - 22:36 น.)
- แก้ไขคำพูดของกรให้เข้ากับกรมากขึ้น
แก้ไขครั้งที่ 3: ตามคอมเมนท์ของ ผปค.เมย์ (#2) (14 May 2012 - 9:22 น.)
- แก้ไขคำพูดหางเสียงจากตามเสียงพูดจริงให้เป็นตามหลักภาษา
แก้ไขครั้งที่ 4: ตามคอมเมนท์ของ ผปค.เฟิร์น (#4-#5) (15 May 2012 - 14:45 น.)
- แก้ไขคำพูดของครูเอม
- แก้ไขสีแทนคำพูดของซาราห์ จริงใจ และครูเอม
แก้ไขครั้งที่ 5: ตามคอมเมนท์ของ ผปค.กร (#6) (15 May 2012 - 21:44 น.)
- แก้คำพูดของกรให้อ่อนลง
แก้ไขครั้งที่ 6: ตามคอมเมนท์ของ ผปค.ครูเอม (#7) (19 May 2012 - 15:53 น.)
- แก้ไขคำพูดของครูเอมให้ลื่นไหลขึ้น
- ตัดความชอบหวยอย่างชัดเจนต่อหน้าซาราห์ของลุงบุญออก
- ปรับคำพูดแทนตัวเองของลุงบุญ (ตรงนี้ตอนร่างเขียนว่าลุงค่ะ แต่ตอนเอามาลงบล๊อกเปลี่ยนเป็นผมทั้งหมดแล้วลืมเปลี่ยนที่นี่ที่เดียว ขอโทษจริงๆ ค่ะ สงสัยมันมือไปหน่อย 555+)
แก้ไขครั้งที่ 7: ตามคอมเมนท์ของ ผปค. ครูเอม (#8) (21 May 2012 - 17:07 น.)
- แก้ไขคำพูดของครูเอมละลุงบุญ