Kao-Fhang @ CUBIC SCHOOL

Timeline: ช่วงเตรียมตัวกีฬาสี

บุคคลที่เกี่ยวข้อง: ว่าน, รุจ, โบ, นอร์ธ, มิดไนท์, พร, รัม, ฟา (OC)

หมายเหตุ: ยาวโคตร แบ่งอ่านนะคะ ^^

_________________________________________________________________

 

เทอมที่สองก็มาแล้ว ตอนนี้ทุกคนต่างก็ง่วนอยู่กับกีฬาสี ฉันก็เหมือนกัน เพราะฉันดันเสนอหน้าอยากเป็นทั้งนักกีฬา กับหลีดป่วงนี่... (ก็หลีดป่วงมันฮา!) ไม่พอ ฉันยังเรียกพี่หยินว่าพี่เห็ด ก็เลยต้องวิ่งหนีพระบาทาของพี่เห็ด... เอ้ย! พี่หยินบ่อยครั้งได้

เพราะช่วงนี้เป็นการเตรียมงานกีฬาสี ไม่แปลกที่ทั้งพวกเรา และพวกพี่ๆ จะได้เจอกันบ่อยๆ ก็พลอยทำให้พวกเราต่างสนิทกันมากขึ้นด้วย แน่นอน มีบ้างที่ีไปเที่ยวหาข้ามสีกัน แต่ก็สนุกกันไป ก็นักเรียนในโรงเรียนมันมีกันแค่นี้ ได้ขนาดนี้ก็ดีจะตายอยู่แล้ว

 

ทุกอย่างดูเหมือนปกติ... ใช่...

แต่บางอย่างมันเริ่มไม่ปกติกับฉัน...

 

ช่วงนี้ หลังจากเปิดเทอมมา ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม เวลาต้องอยู่ หรือทำงานกับไอ้น๊อตตี้นั่น ฉันต้องรู้สึกแปลกๆ ด้วย บางที ฉันก็จะเผลอทำอะไรออกไปที่ไม่ใช่ตัวฉัน ที่ฉันรู้สึกเองว่าไม่ใช่ตัวของฉันเลย ยังดี ที่ยังไม่ค่อยมีคนมองออกมากนัก

ยกเว้นก็แต่... รัม... ละมั้ง?

ดูช่วงนี้เธอจะชอบมองหน้าเราแปลกๆ เมื่อเราอยู่กับน๊อต แต่โดยส่วนตัวฉันก็ไม่ได้คิดอะไรมากอยู่แล้ว คงเพราะมองออกละมั้ง? ว่าเราแปลกๆ ไป

 

 

[1.]

"เฮ้อ... อึ๊บ!"

เมื่อจบวิชาหนึ่งไป ถึงเวลาพักบ่าย ฉันก็ถอนหายใจยาวๆ พร้อมบิดขี้เกียจสุดแรงเท่าที่มี เอาให้หายปวดหลังไปเลย! ฉันหันมองไปที่พร รู้สึกได้ถึงกลิ่นอายของความหลอนที่มีมากพอที่จะทำให้ฉันขนลุกเล็กๆ ฉันก็เลยตัดสินใจ หยิบ PSP กับ NDS ออกมา และไปยังที่ๆ นั่งเล่นเกมประจำ

"เจ๊ฟ่างๆ" เสียงอารุจจี้เรียกเหมือนทุกวัน ตอนนี้เขากำลังตรงมาที่โต๊ะยุ่นหลังห้องนี้

"มีไรล่ะรุจจี้!?"

"เกมใหม่!" เขายกเครื่อง PSP ให้ฉันดูอย่างภาคภูมิใจ "Persona แหละ สนมั้ยเจ๊?"

"ฉันเคลียร์จบไปตั้งกะชาติที่แล้วละโว้ย~!" ฉันพูดเสียงดังขึ้นนิดหน่อย กะเอาฮา "มันใหม่ตรงไหนของนายเนี่ย?"

"อ่า..." เขาอ้าปากค้างไปนิดนึง แล้วเขาก็หัวเราะแหะๆ พร้อมเกาหัว

"งั้นฉันขอละกันนะ" โบโบ้เดินมาจากอีกทาง แล้วหยิบ PSP ของอารุจจี้ไปหน้าตาเฉย

"เฮ้ย! เฉยเลย?" เขาโวยนิดหน่อย พร้อมตามโบโบ้ไปนั่งข้างๆ เพื่อดูโบโบ้เล่นไปด้วย

ฉันที่มองเหตุการณ์ห่างๆ ก็แอบหัวเราะเบาๆ เหมือนกัน ดูมีความสุขเนอะทั้งสองคน แต่ฉันเองก็น่าจะมีความสุขมั่ง ฉันก็เลยเปิด PSP และจัดการเคลียร์ Pangya Portable ซะ เพราะด่านสุดท้ายมันยากมากมาย (ถึงแม้ว่าฉันจะเคลียร์จบไปรอบหนึ่งแล้วก็ตาม)

"อ้าวน๊อต หวัดดี!" เสียงอารุจจี้ทัก "สน Persona มั้ย??? ได้มาใหม่ๆ แหละ!"

ได้ยินชื่อแค่นั้นแหละ ไม่รู้ทำไมอยู่ๆ ฉันก็หันไปเลย

"อืม" นายน๊อตตี้พยักหน้าเบาๆ ด้วยหน้าตาที่ตายด้านของเขา และเดินไปนั่งข้างนายรุจจี้ ซึ่งมันก็ข้างๆ ฉันพอดี

"ฮ... เฮ้ย!!! น... น... นายจะมานั่งข้างฉันทำไม~!?!?" ฉันโวยโดยที่ไม่ทันได้ตั้งสติดี

"...ผมก็นั่งตรงนี้ตลอดนี่นา..." เขาตอบมาด้วยสีหน้าที่แปลกใจเล็กน้อย

"จริงด้วย" มัมมี่ว่าน ที่มาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ "รู้สึกว่าข้าวฟ่างแปลกไปนิดนึงนะ? เป็นอะไรรึเปล่า?"

คำถามนี้เอาฉันจุก... เพราะฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าฉันเปลี่ยนไปเพราะอะไร?

"ไม่หรอกมั้ง? คิดไปเองรึเปล่า? ฉันก็อย่างนี้นี่" ฉันตอบ แล้วยิ้มๆ ไป โดยที่ฉันเผลอปล่อยให้เกมมันรันไปเองจนหมดเวลาตีกอล์ฟของฉันในเกม ก็เลยชวดสกอร์งามๆ ไป

"เอ้อ... อีกแล้ว~!" ฉันพูดขึ้นมาดังนิดหน่อย พร้อมกับกดรีสตาร์ทด่านนี้ ฉันเล่นไปเรื่อยๆ โดยที่เวลาก็ล่วงเลยไปเร็วมาก จนเข้าเรียน

ก่อนที่ฉันจะย้ายตัวเองจากโต๊ะยุ้นไปยังโต๊ะเรียน นายน๊อตตี้ก็เดินผ่านหน้าฉันกลับไปยังที่เดิม ตอนนั้นแหละ ฉันรู้สึกว่าตัวเองไม่เป็นของตัวเองเลย อยู่ๆ ฉันก็หลบหน้าไปซะดื้อๆ และตอนนั้น รัมก็อยู่แถวนั้นพอดี รัมกำลังเดินกลับหลังจากไปอยู่กับตรีในช่วงพัก ฉันเงยหน้ากำลังจะหันกลับไปเก็บของ รัมก็เข้ามาหา

"เป็นอะไรรึเปล่า?"

ฉันรู้สึกจึกแปลกๆ เมื่อรัมถาม ฉันก็เลยตอบกลับไป

"อ... อ่อ ไม่เป็นอะไรหรอก... ทำไมเหรอ?"

"ดูแกแปลกๆ ฉันก็เลยถาม"

"อ่านะ ฉันไม่เป็นไรหรอก ขอบคุณนะ"

และฉัีนก็หันกลับไปเก็บข้าวของ กลับไปที่โต๊ะตัวเอง และในขณะที่ฉันกำลังจะเอาของลงใต้โต๊ะ ก็เห็นโน๊ตเล็กๆ สอดใต้โต๊ะ ฉันหยิบขึ้นมาดู ลายมือคุ้นมาก ฉันก็เลยถามคนข้างๆ ฉันอย่างพร

"มีใครเอาโน๊ตมาไว้ใต้โต๊ะฉันเปล่า?"

"เห็น เอ่อ คนฝั่งนั้นเอามาไว้น่ะ" พรหมายถึงมิดไนท์ ฉันก็เลยหันไปถาม

"ไนท์ เธอเขียนให้เรารึเปล่า?"

"ป... เปล่าจ้า... คือ... มีคน... ฝ... ฝาก... มา..." มิดไนท์พูดตะกุกตะกักเหมือนเดิม พลางก้มหน้าพยายามไม่สบตาฉัน ฉันไม่ว่าอะไรมาก ก็เลยตัดสินใจอ่าน

 

ข้าวฟ่างเป็นอะไรไปรึเปล่า? เห็นช่วงนี้แปลกๆ ไปนะ?

 

ฉันอ่านจนจบ ก็นึกได้ว่า นี่ ลายมือของรัม

ฉันมองไปที่รัมที่นั่งที่โต๊ะ ดูเหมือนเมื่อก่อนหน้านี้รัมจะหันมามองที่ฉัน แต่เพิ่งรีบหันหน้ากลับไปหมาดๆ พอเดาได้ว่าต้องเป็นฝีมือเธอแน่ๆ ก็เลยเขียนตอบกลับไป

 

ฉันแปลกไปขนาดนั้นเลยเหรอ? ฉันเองก็ไม่รู้หรอกนะว่าตัวเองแปลกไปรึเปล่า? แต่ยอมรับนะ บางทีฉันเหมือนไม่เป็นตัวของตัวเอง...

 

ฉันเขียนไปแค่นี้ เขียนไปตามตรงตามความรู้สึกของฉัน และฝากคนส่งไป ระหว่างนั้นฉันก็ชำเลืองมองเรื่อยๆ จนถึงมือรัม เธอดูท่าทางเหมือนแปลกใจเล็กน้อย คงจะเพราะไม่นึกว่าฉันจะส่งกลับมั้ง? ฉันเห็นเธออ่านซักพัก และก็เขียน และซักพัก โน๊ตนั้นก็กลับมาหาฉัน

 

ไม่รู้ฉันคิดไปเองรึเปล่า แต่ฉันว่าแกดูยังไงไม่รู้ ถามหน่อย แกตื่นเต้นเหรอ?

 

ฉันอ่านไป จึกเลย เพราะว่ามันตรงน่ะสิ ถ้ารัมไม่บอกฉันไม่รู้นะเนี่ยว่าฉันเป็นอะไรไปบ้าง ว่าแล้วฉันก็เขียนตอบกลับไป

 

...จริงด้วย ฉันเพิ่งรู้ก็ตอนที่แกบอกฉันตอนนี้แหละ อีกอย่างนะ นึกไปนึกมา ฉันก็คิดได้ว่า ตื่นเต้นหนักที่สุดก็ตอนฉันอยู่กับน๊อต เวลาอยู่กับเขาใกล้ๆ... ฉันไม่ค่อยกล้ามองหน้าเขา ไม่ได้เกลี่ยดเขาด้วยนะ แต่ เพราะอะไรนะ ถึงเป็นแบบนั้น?

 

แล้วฉันก็ส่งกลับไป ซักพัก ไม่นานเท่าไหร่ โน๊ตนั่นก็กลับมา แต่การกลับมาของโน๊ตครั้งนี้ ทำเอาฉันอึ้งจนแทบทำอะไรไม่ถูก...

 

แกชอบเขารึเปล่า?

 

ฉันอ่านจบ แค่นั้นแหละ ไม่รู้ทำไม หน้าฉันอยู่ๆ ก็ร้อนผ่าวมาหน้าตาเฉย ฉันถึงกับนิ่งไปชั่วขณะ ไม่รู้หรอกว่ามันอะไรกันแน่ แต่ก็แอบคิดๆ อยู่ ไม่ใช่หรอกๆ ฉันก็เลยเขียนกลับไป

 

จะบ้าเหรอ? ฉันเนี่ยนะชอบเขา? ไม่รู้สิ ไม่ใช่หรอกมั้ง? ฉันเองก็ไม่รู้หรอกนะว่ามันยังไงกัน

 

แล้วฉันก็ส่งกลับไป ซักพัก ไม่นานเกินรอ โน๊ตก็กลับมาหาฉันอีก

 

น้องฉันบอกว่าหลับตาแล้วเห็นใคร ก็นั่นแหละ...

 

 

ฉันอ่านเสร็จ ฉันก็หันไปหารัม เธอเองก็กำลังมองฉันอยู่ ฉันก็เลยก้มหัวน้อยๆ เชิงขอบคุณ และรัมก็ยิ้มให้บางๆ

นั่นสิ ทุกอย่างไม่แน่นอน แต่ตอนนี้ขอเรียนก่อนละกัน

 

 

[2.]

"กลับก่อนละนะ"

ฉันหันไปทักคู่หูทวินเทลก่อนออกจากห้องเมื่อถึงเวลาเลิกเรียนแล้ว วันนี้ฉันต้องการกลับบ้านให้เร็วกว่าทุกวัน เพราะฉันกะจะเคลียร์การบ้านให้เสร็จไวๆ จะได้เล่นคอม เล่นเอ็มกับเพื่อนที่ฉันไม่ได้คุยด้วยมานานอย่างเพื่อนที่โรงเรียนเก่า แอบรู้สึกแย่นิดหน่อยที่ต้องย้ายมาเรียนไกลขนาดนี้ แต่ทุกคนก็มีทางของตัวเองสิน่า...

ฉันเดินมาถึงประตูโรงเรียน กะว่าจะซ้อนช๊อปเปอร์นายน๊อตตี้กลับบ้านเหมือนทุกที แต่วันนี้ไม่เห็นเขามารอ... สงสัยคงรีบกลับ ที่บ้านมีธุระ ไม่ก็โดนลากไปซ่อมเครื่องตัดหญ้าของชมรมละมั้ง? ฉันก็เลยตัดสินใจเดินกลับคนเดียว

เมื่อฉันกลับถึงบ้าน ฉันก็เอากระเป๋าวางที่โซฟาตามปกติ และเอางานออกจากกระเป๋าไปนั่งทำที่โต๊ะกินข้าวเหมือนทุกที...

 

 

[3.]

ฉ่า...

ฉันกำลังผัดข้าวผัดสำหรับหนึ่งคนสำหรับมื้อเย็นของฉัน โดยที่การบ้านของฉันนั้นเสร็จแล้ว และตอนนี้ ฉันก็เอาโน้ตบุ๊คของฉันวางแทนที่การบ้านของฉันบนโต๊ะกินข้าวขนาดพอนั่งกิน ได้ 3-4 คน โดยที่ตอนนี้ ฉันก็ออนเอ็มค้างไว้ด้วย

"กริ๊ง~!!!"

ไม่ใช่เสียงโทรศัพท์บ้าน (แน่นอน ว่าฉันไม่มีโทรศัพท์บ้านหรอก) แต่เป็นเสียงเหมือนมีคนกดส่ง Nudge ในเอ็ม ฉันผัดข้าวเสร็จพอดี ก็เลยปิดเตา และตักลงจาน ไปนั่งกินที่หน้าโน้ตบุ๊คของฉัน ฉันไปดูที่จอว่า ใครกันที่ทักมา และก็พบว่า... เพื่อนที่โรงเรียนเก่านี่เอง...

 

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) just sent you a nudge.

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: ดีข้าวฟ่าง

 

ชื่อเพลงนี้ ไม่ผิดแน่ เพื่อนคนนั้นที่เรียนกีตาร์คลาสสิค มันกำลังบ้าเพลงนี้อยู่

ฉันก็เลยเอาข้าวผัดยัดเข้าปากคำนึง และรีบพิมพ์ตอบต่อทันที

 

[ + A D D I C T E D + ] says: หวัดดี๊~!

[ + A D D I C T E D + ] says: คิดถึงเน้อ =3=

 

หลังจากนี้ ฉันก็กินข้าวไปพลาง เล่นเอ็มไปพลาง ตอนนี้ฉันสบายๆแล้ว เพราะว่าฉันทำทุกอย่างเสร็จหมดแล้ว ถั่วเขียวก็ไปดูแล้ว (ปลูกแล้วฝากไว้ที่บ้านฉันน่ะ บ้านน๊อตตี้คงไม่มีที่พอให้แดดส่องหรอก อู่นี่นา...) ส่วนซ้อมดนตรี ค่อยซ้อมก่อนนอนก็ได้ และฉันก็เล่นเอ็มต่อ

 

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: เหมือนกาน!

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: ^[]^/

[ + A D D I C T E D + ] says: เป็นยังไงบ้าง ทางนั้น?

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: ก็ดีนะ

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: แล้วฟ่างล่ะ?

[ + A D D I C T E D + ] says: เรื่อยๆ มาเรียกคั๊บ!

 

ฉันตอบเอ็มไปเรื่อยๆ เพื่อนฉันคนนี้คืออีกคนที่ฉันสนิทมากที่สุด พอๆ กับมิ้งค์เลย แต่คนนี้จะออกไปทางเจ้าแม่ที่ปรึกษาเรื่องหัวใจซะส่วนใหญ่ ก็แหม... ถามอะไร เธอให้คำแนะนำมาดีมากเลยนี่นา... แต่จะเป้นเรื่องอะไรก็ตาม เธอก็รับปรึกษาได้ทั้งหมดเลย และเธอเองก็เรียนเก่งด้วย ก็เลยได้รับความไว้วางใจเยอะ ไม่พอ เธอคนนี้ก็กำความลับของคนหลายคนมาเยอะมาก... แถมปากหนักซะด้วย... ความลับของฉันในตอนที่ฉันยังอยู่ที่นู่นเธอก็รู้ เรื่องที่ฉันชอบสาน่ะ

เอ... ใช่ ถ้าเธอคนนี้ อาจจะตอบคำถามที่ฉันแปลกไปนี่ได้นะ?

ถามเอาเลยดีกว่า...

 

[ + A D D I C T E D + ] says: เออใช่

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: มีไรเหรอ?

[ + A D D I C T E D + ] says: ฉันมีเรื่องคาใจโคตรๆ

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: ว่ามาโลด!

[ + A D D I C T E D + ] says: มีคนทักว่าฉันแปลกไปน่ะ

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: แปลกไปแบบไหนเหรอ

[ + A D D I C T E D + ] says: เขาว่าว่า

[ + A D D I C T E D + ] says: เวลาฉันอยู่กับเพื่อนคนนึงของฉัน

[ + A D D I C T E D + ] says: ท่าทางของฉันจะไม่เป็นตัวฉันน่ะ

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: เอ๋า...

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: ถามหน่อย

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: เพื่อนคนนึงที่ว่าน่ะ

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: ช หรือ ญ ?

[ + A D D I C T E D + ] says: ผู้ชายอ่ะ

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: อ่อ

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: ลองนึกดูสิ

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: ตอนอยู่กับเขาแล้ว

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: เรารู้สึกเหมือนทำอะไรแปลกๆ รึเปล่า?

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: คนอื่นเขาบอกว่าเราเป็นยังไงน่ะ ฟังหน่อยก็ดี 

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: เพราะสิ่งที่คนอื่นบอก คือตัวเราในสายตาคนอื่น

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: เอางี้

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: ค่อยๆ นึกนะ ว่าแกแปลกไปยังไงบ้าง

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: ไม่ต้องใจร้อน นะ เรารอได้ 555+

 

ก็จริงด้วย ฉันคิด สิ่งที่คนอื่นบอกว่าเราเป็นยังไงนั้น เป็นสิ่งที่สะท้อนว่า ตัวเราในสายตาคนอื่นมันเป็นยังไง ไม่แน่ ที่รัมทัก ว่านมัมมี่ทัก อาจจะเพราะฉันแปลกๆ ไปจริงๆ ก็ได้

ว่าแล้ว ฉันก็ค่อยๆ นึกดู ว่าที่ผ่านมา ฉันแปลกไปยังไง...

...ใช่ ฉันรู้สึกตื่นเต้นแปลกๆ...

...ไม่ค่อยกล้ามองหน้าเขา...

...ทำอะไรไม่ค่อยถูก...

...ไม่ค่อยเป็นตัวของตัวเอง...

...บางที ก็พูดกับเขาค่อนข้างติดๆ ขัดๆ...

นึกได้เท่านี้ ฉันก็บอกไป

 

[ + A D D I C T E D + ] says: ก็นะ

[ + A D D I C T E D + ] says: ไอ้ที่ฉันแปลกไป

[ + A D D I C T E D + ] says: ก็มี ไม่กล้ามองหน้าเขา

[ + A D D I C T E D + ] says: ตื่นเต้นแปลกๆ

[ + A D D I C T E D + ] says: บางทีก็ทำอะไรไม่ถูก ไม่้เป็นตัวของตัวเอง

[ + A D D I C T E D + ] says: บางทีก็แบบ นะ

[ + A D D I C T E D + ] says: พูดตะกุกตะกัก ไม่ค่อยราบลื่นเท่าไหร่

[ + A D D I C T E D + ] says: ก็แปลกๆ ไปจริงๆ นั่นแหละนะ

 

ฉันพิมพ์เสร็จ ก็รอเธอตอบกลับมา...

 

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: อ่านะ

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: ขอถามอีกอย่างก่อนฉันจะสรุปนะ

[ + A D D I C T E D + ] says: สรุป?

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: สรุปว่าเป็นอย่างที่ฉันเดาเปล่า?

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: ถามว่า

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: เวลาอยู่กับเขา แกตื่นเต้นใช่มั้ย?

[ + A D D I C T E D + ] says: อืม

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: แล้ว

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: แกรู้สึกเหมือนหน้าร้อนผ่าว ทุกครั้งที่ตื่นเต้นรึเปล่า?

 

เอาล่ะสิ ถามมานี้ ฉันจึกนะ แต่ใช่ว่าฉันรู้ว่าฉันหน้าร้อนแต่แรกหรอก เธอมาบอกแหละ ฉันถึงค่อยคิด มันก็จริงนะ เมื่ออยู่กับเขา ก็... นะ เหมือนหน้าร้อนนิดๆ

 

[ + A D D I C T E D + ] says: ...อืม

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: แล้ว...

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: แกรู้สึกมีความสุข เมื่ออยู่กับเขามั้ย?

 

เอาซะฉันต้องมานั่นคิดอีกรอบ... นะ ก็ไม่ได้เกลียดชังอะไร ไม่ได้รำคาญ ไม่ได้ต่อต้านด้วย

...ลองนึกดีๆ...

...ฉันกลับรู้สึกอยากอยู่กับเขานานๆ ด้วยซ้ำ...

...อยากคุยกับเขา...

 

[ + A D D I C T E D + ] says: ...รู้สึก...

[ + A D D I C T E D + ] says: เพิ่งนึกได้อีกอย่าง...

[ + A D D I C T E D + ] says: รู้สึกแปลกๆ เหมือนอยากอยู่ อยากคุยกับเขานานๆ ด้วยอ่ะ

[ + A D D I C T E D + ] says: ทำไมนะ?

 

ฉันตอบเสร็จ ...เอาล่ะสิ ไม่รู้ว่าทำไม จู่ๆ ฉันก็รู้สึกหน้าร้อนขึ้นมา ใจก็เต้นแปลกๆ นี่ฉันกำลังเป็นอะไรไป?

ฉันตักข้าวคำสุดท้ายเข้าปาก ก่อนที่ฉันจะกลับไปดูที่หน้าจอโน้ตบุ๊คอีกครั้ง

 

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: ฉันมองแกออกแล้วฟ่าง

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: อาการนี้ เหมือนตอนนั้นเลย

[ + A D D I C T E D + ] says: ตอนไหนของแกน่ะ?

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: ตอนแกชอบไอ้สา

 

เฮ้ย... เธอบอกว่าเหมือนตอนฉันชอบไอ้สา...

...อย่าบอกนะ... ว่าฉัน...

 

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: ท่าทาง...

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: แกจะชอบเขาเข้าแล้วว่ะ

 

ฉัน...

...ฉัน... เนี่ยนะ...?

...ชอบ ไอ้น๊อตตี้หน้าตายนั่น...?

 

[ + A D D I C T E D + ] says: หา?

[ + A D D I C T E D + ] says: ฉันเนี่ยนะ ชอบเขา?

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: ก็เออน่ะสิ

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: อาการแบบนี้ บอกตรงๆ

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: ไม่ใช่แค่เริ่มชอบ

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: มันเหมือนแกชอบมานานพอสมควรแล้วด้วย

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: แต่ยังไม่ถึงขั้นเพ้อนะเออ

 

อ่านจบแค่นั้นแหละ ฉันตกใจถึงขั้นตกเก้าอี้

โครม!!!

"โอ๊ยยย!!!!"

ฉันตกเก้าอี้หัวกระแทกพื้นเต็มๆ ยังดีที่มือไม่ได้กำจานด้วย ไม่งั้น จานแตกแน่

ฉันค่อยๆ พยุงตัวเอง ลุกขึ้นมาตั้งเก้าอี้ แล้วนั่งมองที่จอโน้ตบุ๊ค แล้วพิมพ์ตอบ

 

[ + A D D I C T E D + ] says: นี่ ฟาไม่ได้แกล้งฉันใช่มั้ย?

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: ไม่ได้แกล้ง ฉันพูดจริง

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: เอาชื่อของฉันเป็นเดิมพันได้เลยอ่ะ

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: ที่ฉันพูดนี่จริงจังนะ

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: ก็ฉันมองออกอย่างนี้นี่นา

 

ดูท่าทางเธอเริ่มโกรธซะแล้ว ฉันก็เลยต้องตอบไป

 

[ + A D D I C T E D + ] says: Plz calm down na!

[ + A D D I C T E D + ] says: ฉันเชื่อๆ =w="

 

แล้วต่างฝ่ายต่างก็เงียบไปซักพัก แล้วเธอก็ตอบกลับมา

 

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: แกอาจจะเชื่อไม่สนิทใจใช่ป่ะ?

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: เอางี้ ฉันมีวิธีทดสอบตัวแกเอง

 

ทดสอบ... ทดสอบอะไรหว่า...?

 

[ + A D D I C T E D + ] says: ทดสอบ?

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: ใช่

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: ทำตามที่ฉันบอกนะ

[ + A D D I C T E D + ] says: อืมๆ

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: หลับตาซะ

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: ตลอดเวลาที่ผ่านมานี้ ใครอยู่ในใจเรามากที่สุด

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: ใครกันที่มันวนเวียนอยู่ในใจกับสมองเราตลอดเวลา

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: ถ้าแกหลับตา

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: แกจะเห็นคนนั้น

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: คนที่แกคิดถึงที่สุด

 

ให้หลับตาเหรอ...? มันเหมือนที่เจ๊รัมมี่แนะนำเลยนะ...?

 

[ + A D D I C T E D + ] says: ทำทีหลังได้มั้ยอ่ะ...?

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: ทำตอนนี้เลย!!!

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: ทำซะ! แกจะได้รู้ว่าที่ฉันเดามันถูกมั้ย?

[ + A D D I C T E D + ] says: =w=" คร๊าบๆ

 

เธอเคืองซะแล้ว เอาเถอะ ทำซักนิดก็ไม่เสียหาย มีคนบอกวิธีเดียวกันอย่างนี้ตั้ง 2 คน ไม่แน่ อาจจะตรงก็ได้...

แล้วฉันก็หลับตา...

พบกับความมืด... แล้วตามด้วยภาพแผ่นหลังของใครบางคน...

...เป็นตอนที่ฉันวิ่งเข้าไปทักคนๆ หนึ่ง ที่กำลังนอนฟุบโต๊ะฟังเพลงไม่สนโลก...

...เขาตอบรับคำชวนฉันที่ฉันชวนไปเล่นเกมหลังห้องด้วยกัน...

...เขามานั่งข้างฉันทุกทีเมื่อตอนถึงเวลาพัก แล้วมารวมตัวที่โต๊ะยุ่นหลังห้อง...

...ฉันที่ร้องไห้เพราะเรื่องของสา และกำลังทำร้ายตัวเองกลางป่าหลังโรงเรียน...

...เขามาหยุดหมัดของฉัน พร้อมกับรับฟังฉัน...

...เขาไม่รำคาญเมื่อฉันซบไหล่เขาเพื่อร้องไห้ออกมามากที่สุดเท่าที่ัฉันร้องได้...

...คนที่เขียนคำขอพรเพื่อทุกคนในวันทานาบาตะ...

...ทำให้ฉันยิ้มออก...

...เขาที่กำลังเต้นรำกับไนท์ ทำให้ฉันรู้สึกแปลกๆ...

...คนที่อุตส่าห์ตามฉันออกมานอกงานปาร์ตี้...

...เพลงที่เขาขอ พร้อมกับร้องเพลงนั่น ให้ฉันคนนี้...

...วันเกิด เขายื่นเค้กมาให้ฉัน...

...หลังงานวันเกิดจบลง เขาก็เอากระดาษเล็กๆ ที่ให้สิทธิ์ฉันได้กลับกับเขา ให้ฉัน...

...ถ้าจำไม่ผิด...

...เขาคือคนเดียวกันกับคนที่วิ่งมาชนฉัน ตอนที่ฉันกำลังขนโดฯ วายอยู่...

 

...นอร์ธ...

...คือเขาคนนั้น...

...คือคนที่ฉัน คิดถึงแทบตลอดเวลา...

 

ฉันค่อยๆ ลืมตา พร้อมใบหน้าที่ร้อนผ่าว กับใจที่เต้นแรงกว่าปกติ...

 

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: เงียบไปนานเลยนะแก...

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: ตรงอ่ะดิ หุหุ

 

เธอทักเอ็มมา ฉันอ่านแล้ว ก็นะ ฉันรู้สึกว่า สิ่งที่เธอบอกมานั่น จริงเสียด้วย

ทำตามที่รัมกับฟาบอก... มันก็จริงอย่างที่ทั้งคู่ว่าซะด้วย...

 

[ + A D D I C T E D + ] says: อืม...

[ + A D D I C T E D + ] says: สงสัย ไอ้ที่แกบอก มันท่าจะจริงว่ะ...

 

ฉันตอบกลับไปทั้งๆ ที่อาการเดิมยังคงค้างอยู่...

 

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: อย่างนี้ ยอมรับละยังว่าชอบเขา

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: ช่วยพูดออกมาให้แน่ใจหน่อยสิ!

 

ฉันนิ่งไปซักพัก...

 

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: เอ๊า... ไม่ตอบมาซะที...

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: แกนะ... เป็นอย่างนี้มาแต่ไหนละเนี่ย...

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: ปากแข็ง เป็นไง?

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: คราวของสา แกก็ต้องเสียน้ำตาเพราะความปากแข็งของแกนี่แหละ

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: เอ๊า! ยอมรับมาซะดีๆ ว่าชอบเขาซะแล้ว

 

อูย... จึก สุดๆ...

ใช่ละ คราวที่ฉันต้องเสียใจเรื่องสา สาเหตุจริงๆ ก็เพราะว่าฉันปากแข็งของฉันเอง ไม่ยอมบอกเขาสักนิด แม้แต่เช้าสุดท้ายที่อยู่กับเขา... สุดท้าย ฉันก็ต้องมาเสียน้ำตา ไม่สมกับเป็นตัวฉันที่ลุยทุกงาน...

 

[ + A D D I C T E D + ] says: อืม...

[ + A D D I C T E D + ] says: ฉัน... ชอบเขา

[ + A D D I C T E D + ] says: โอเค๊~!!! ฉันชอบเขาไปซะแล้ว!!!

[ + A D D I C T E D + ] says: พอใจยังไอ้ฟา!?!?

 

ฉันพิมพ์ไปด้วยคำพูดเหมือนตะคอกนั่น ก็เพราะตอนนี้ฉันอยากตะคอกใส่เธอมากเลยน่ะสิ คาดคั้นให้บอก... เอ้อ... เธอนะ...

แต่เพราะได้ทำอย่างนี้แหละ ก็เลยทำให้ฉันยอมรับใจตัวเองซะที...

 

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: จ้า~! พอใจจนจะล้นอยู่ละ

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: แหม... เพื่อนฉันจะได้สมหวังซะทีเน๊อ...

[ + A D D I C T E D + ] says: สมหวังหรือไม่ ฉันไม่รู้นะ

[ + A D D I C T E D + ] says: เพราะฉันเองก็ไม่รู้ว่าเขาคิดยังไงกับฉัน

[ + A D D I C T E D + ] says: แต่ขอบคุณแกมากนะ

[ + A D D I C T E D + ] says: ทำให้ฉันรู้ใจตัวเองซะที นะ

 

ฉันบอกขอบคุณเธอไป เพราะว่าถ้าไม่มีเธอ ฉันคงได้แต่ย้ำตัวเองว่าไม่ใช่ๆๆ อย่างนี้ไปเรื่อย สุดท้าย อาจจะจบแบบเมื่อก่อนก็ได้

ฉันมองไปที่จานข้าวผัดที่ว่างเปล่า กินหมดไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ รู้แค่ว่ามื้อนี้อร่อยมากสำหรับฉัน (เพราะฉันทำให้ตัวเองกินเองรึเปล่าไม่รู้) ฉันเห็นจาน ก็เลยกะว่าจะไปล้างจาน ก่อนซ้อมดนตรีอีกนิดหน่อย

 

[ + A D D I C T E D + ] says: เอ้อ ฟา

[ + A D D I C T E D + ] says: เดี๋ยวเราไปล้างจานก่อนนะ

[ + A D D I C T E D + ] says: เสร็จแล้วจะซ้อมดนตรีต่อ

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: โหย...

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: ยังรักดนตรีเหมือนเดิม

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: แต่แกเรียนสายวิทย์นะ จะจริงจังเรื่องดนตรีทำไม

[ + A D D I C T E D + ] says: ก็ฉันรักดนตรีนี่

[ + A D D I C T E D + ] says: ขาดไปก็หมองสิ =w="

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: อ่า... พูดได้หรู

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: ไปเหอะๆ ฉันก็จะได้ซ้อมกีตาร์เหมือนกัน

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: ใกล้สอบแล้ว T^T

[ + A D D I C T E D + ] says: อ่าๆ

[ + A D D I C T E D + ] says: สู้ๆ นะ

[ + A D D I C T E D + ] says: เอ้อ ทางนู้นหนาวแล้ว

[ + A D D I C T E D + ] says: ดูแลตัวเองด้วยนะ

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: จ้า

>> * Cinema Paradiso_+ ||| ;-) says: ฟ่างก็เหมือนกันนะ 

 

ฉันเสร็จจากเอ็มแล้ว ก็ไปล้างจาน แล้วก็ซ้อมดนตรีต่อ โดยที่สมาธิฉันเองก็ไม่ค่อยจะอยู่กับเนื้อกับตัวเท่าไหร่ พูดได้ง่ายๆ จากเมื่อกี้ ทำเอาฉันเริ่มไม่มีสมาธิซะแล้วน่ะสิ...

เอาเถอะ พรุ่งนี้เดี๋ยวก็ได้เจอกัน... เลิกคิดไปไกลดีกว่า...

 

 

[4.]

ตุบ!

ฉันเอากระเป๋าเรียนวางที่ข้างโต๊ะ แล้วไปดูของที่ล๊อกเกอร์ เพื่อเอาผ้าเช็ดตัวมาเปลี่ยน กับเช็คของอีกนิดหน่อย ฉันทำอย่างนี้ประจำทุกเช้า เพราะช่วงนี้ฉันซ้อมว่ายน้ำค่อนข้างบ่อย ก็ฉันลงแข่งว่ายน้ำนี่นา ก็ต้องฟิตหน่อยสิ ยิ่งฉันว่ายไม่ค่อยเร็วเท่าไหร่ด้วย...

แกร๊ก!

ฉันได้ยินเสียงคนมาเปิดล๊อกเกอร์อีกคนแล้ว ฉันหันไปมอง รัมนี่เองที่มาเปิดล๊อกเกอร์ ว่าแล้วฉันก็ชวนคุยซะเลย

"เจ๊รัมมี่! หวัดดีคร๊าบ!"

ฉันพูดพร้อมยกมือข้างหนึ่งขึ้นสวัสดี

"ไง"

เธอหันมายิ้มตอบ

หาจังหวะหลังจากเธอยิ้มเสร็จได้ ฉันก็รีบพูดต่อทันที

"เออรัม เรื่องโน้ตเมื่อวานน่ะ ขอบคุณมากนะ"

"..เรื่องเมื่อวาน?"

"อืม ที่ส่งโน้ตตอบไปมานั่นน่ะ อยากจะบอกว่า เมื่อวานฉันเอาไปคิดต่อ แล้วก็เอาไปปรึกษาเพื่อนที่โรงเรียนเก่าต่อ ไปๆ มาๆ มันช่วยได้เยอะเลยล่ะ"

"เป็นยังไงบ้าง?"

"ก็ ดีนะ ฉันรู้ตัวเองแล้วล่ะ ว่าทำไมฉันถึงแปลกไป เมื่ออยู่กับ เอ่อ... อยู่กับ..."

ฉันหน้าร้อนนิดๆ พร้อมกับใจที่เริ่มเต้นไม่ปกติ

"น๊อต ใช่มั้ย?"

"อ๊ะ เอ่อ เอ้อ! นั่นแหละๆ" ฉันตอบทันควัน "ฉันลองทำตามที่รัมบอกมาดู ที่ว่าหลับตานั่นน่ะ แล้วมันก็ นะ..." ฉันเงียบอีกครั้ง

"หน้าแดงใหญ่แล้วนะ"

"ป... เปล่า ไม่ใช่ๆๆ คือว่าๆ เอ่อ..." ฉันพูดพร้อมส่ายหัว แล้วฉันก็นิ่งไปแป๊บนึง "...ก็... นะ..."

"ชอบน๊อตล่ะสิ?"

"น... นั่นมัน...!" ฉันเงยหน้าจากล๊อกเกอร์ทันทีที่ได้ยิน "...ก็คง... จะใช่... ละมั้ง...?"

คำพูดหลังของฉันเบามาก แต่รัมก็ไม่ได้สนใจอะไรมาก มีเพียงแต่ยิ้มตอบกลับมา เหมือนมีความหมายนิดๆ คล้ายๆ แซวเงียบๆ ว่า 'เขินล่ะสิ'

ฉันรู้สึกว่า พอรัมอยู่ในฐานะผู้ให้ความช่วยเหลือ รัมให้บรรยากาศเหมือนพี่สาวจังเลยนะ... ทำเอาฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นน้องสาวไปเลย...

"จ... จะยังไงก็ตามเหอะ ฉันก็ขอบคุณรัมมากนะ ที่ช่วยฉัน" ฉันยิ้มตอบไปเพื่อแก้เขิน

"ช... ช่วย...? ฉันไม่ได้ช่วยอะไรมากมายซะหน่อย" รัมเบือนหน้าหนีนิดหน่อยแล้วพูด "แค่อยากรู้เฉยๆ"

"จ้าๆ ไม่ได้ช่วยก็ไม่ได้ช่วยจ้า..." ฉันยิ้มแหยๆ ตอบกลับไป เออ นะ คนเรา มันจะซึนก็ซึนซะ... นะ (คิดไม่ดูตัวเองนะคุณลูก... by ผปค.)

"เอ่อ... รัม เรื่องนี้ฉันขอนะ" ฉันหันไปพูดกับเธออีกครั้ง "อย่าเพิ่งบอกใครนะ... ฉันอยากลองพยายามด้วยตัวเองดูน่ะ... ช่วยเหยียบให้มิดเลยนะ..."

"จ่ะ" เธอตอบรับ โดยที่เธอหันกลับมาจัดการกับล๊อกเกอร์ต่อแล้ว สถาพตอบรับแบบนี้ มันจะเหมือนตอบรับส่งๆ แต่ว่าจากน้ำเสียงที่เธอพูดมา มันหนักแน่น ฉันก็เลยเชื่อว่า เธอจะไม่บอกใครจริงๆ

 

 

ฉันชอบเขา

คือสิ่งที่ฉันมั่นใจในความรู้สึกตัวเองแล้วตอนนี้

ฉัน จะลองพยายามดู

ครั้งนี้เป็นครั้งที่ฉันไปชอบเขาก่อน (...มั้งนะ? ไม่รู้สิ)

จะจบยังไง ฉันไม่รู้

จบด้วยน้ำตา หรือรอยยิ้ม

มันก็อยู่ที่ฉันต้องลองเผชิญหน้าดู...

 

สู้ตาย!!!

_________________________________________________________________

 

สรุป:

- ไปเล่นเกมหลังห้องตามเดิม แล้วพอน๊อตมานั่งด้วย ข้าวฟ่างก็โวยว่าทำไมมานั่งข้างๆ โดยที่ปกติน๊อตก็นั่งข้างๆ เป็นปกติ

- ว่านทักว่าแปลกไป แต่ข้าวฟ่างก็ตอบปัดๆ ว่าไม่มีอะไรหรอก

- รัมมาเจอตอนน๊อตเดินฝ่านข้าวฟ่าง แล้วข้าวฟ่างมีท่าทีแปลกๆ พอดี รัมเข้ามาถาม แต่ข้าวฟ่างก็ตอบปัดๆ เหมือนเดิม

- เจอโน้ตสอดใต้โต๊ะ ถามไนท์บอกว่ามีคนฝากมา แล้วข้าวฟ่างก็ดูออกว่ารัมส่งมา ก็เลยส่งตอบไปตอบกลับ

- โดนรัมทักว่าชอบน๊อต แต่ข้าวฟ่างก็ยังตอบปัดๆ

- กลับบ้านไป ทำธุระเสร็จทุกอย่าง ก็ออกนเอ็มหร้อมทานข้าวเย็น เจอฟา เพื่อนที่โรงเรียนเก่า ทักในเอ็ม

- ข้าวฟ่างปรึกษาฟา เรื่องที่ตัวเองแปลกไป และฟาก็ดูออกว่าข้าวฟ่างชอบน๊อตเข้าแล้ว

- ข้าวฟ่างมีท่าทีเหมือนปฏิเสธ ฟาก็เลยเสนอให้ข้าวฟ่างหลับตาดู แล้วข้าวฟ่างก็พบว่า คนที่ข้าวฟ่างเห็นคือน๊อต

- ยอมรับตัวเองว่าชอบน๊อตแล้วจริงๆ

- วันต่อมา เจอรัม ก็ขอบคุณรัมเรื่องที่ส่งโน้ตไปมาเมื่อวาน

- สารภาพกับรัมว่าตัวเองชอบน๊อตเข้าซะแล้ว และขอให้รัมเก็บมันไว้เป็นความลับ โดยที่มีรัมคนเดียวเท่านั้นที่รู้

_________________________________________________________________

 

หม่ามี๊ Talk: จบไปกับอีก 1 MS สำคัญโคตร สารภาพตรงๆ ว่า MS นี้ใช้เวลาเขียนประมาณ 2-4 วัน (ลืมนับให้ชัวร์ๆ = =") ไม่ได้ใช้เวลาเยอะเว่อร์ขนาดนั้น แต่ว่าค่อยๆ เขียนไปเรื่อยๆ ค่ะ เพราะว่า ผปค. เองก็ไม่ได้มีเวลาว่างซะขนาดนั้น แต่ที่เขียนไปเพื่อผ่อนคลายตัวเอง (ถ้าอู้ก็บอกไปตรงๆ เหอะ... = =")
                MS นี้มันยาวที่บทสนทนาทาง MSN ระหว่างลูกฟ่าง กับหลานฟา ที่เป็นตัวละครนอกโรงเรียนค่ะ ไม่รู้ทำไมเขียนให้เกี่ยวข้องกับตัวละครนอกโรงเรียนบ่อยจังแฮะ แต่คงไม่เป็นอะไรมากใช่มั้ยคะทุกคน? = =" แต่ก็ สุดท้ายก็จบไปได้ด้วยดี ต้องขอบคุณตัวเองที่เขียนจนรอดออกมาได้ =w=b

                ฝาก ผปค. รุจ, โบ, น๊อต, ว่าน, พร, มิดไนท์, *รัม ช่วยเช็คลูกๆ ด้วยนะคะ ไม่ผ่านยังไง ก็จะได้แก้ค่ะ (ยิ่งคนหลังสุดนี่สำคัญมาก ลงดาวไว้เลย = =+)